სიკვდილის შემდეგ, ადამიანის ტვინი კიდევ 7 წუთი ცოცხლობს და ამ დროს საუკეთესო მოგონებებს იხსენებს.
თუ ეს მართალია, მაშინ ჩემი ბოლო შვიდი წუთი არ იქნება მზის ჩასვლები ან ოცნების მოგზაურობები…
იქ იქნება ძილისწინა სიცილები და ალერსიანი კოცნები,
პატარა ხელები ჩემს კისერზე შემოხვეული,
ჩემი შვილების ხმა, როცა ამბობენ „დედა“,
აბაზანის შემდეგ მათი თმის სურნელი,
ჩემს გულზე მძინარე ბავშვის სიმძიმე,
და პატარა ფეხების ხმა, როცა დერეფანში დარბიან.
ჩემი შვილები არიან ჩემი შვიდი წუთი —
ჩემი სამოთხე და ჩემი საუკეთესო მოგონებები.
